ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΣΧΑ

ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2024

Πρός

τόν Ἱερό Κλῆρο, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες

καί τούς εὐσεβεῖς Χριστιανούς τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ἀδελφοί μου,

Χριστὸς Ἀνέστη!

Μέσα στὴ συνεχῆ ροὴ τοῦ χρόνου, ἔρχεται γιά ἀκόμη μία φορὰ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, νὰ δώσει στὴ ζωὴ τοῦ καθενός μας, τὸ μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, πού τόσο ἔχουμε ἀνάγκη ὡς ἄνθρωποι ἰδιαίτερα τούτη τὴν περίοδο. Ὁ Χριστὸς μὲ τὴν Ἀνάστασή Του ἔβαλε τὸν ἄνθρωπο σὲ μιὰ ἄλλη προοπτική. Τοῦ ἔδωσε τὴν δυνατότητα νὰ ὑπερβαίνει τὸν ἑαυτό του, χωρὶς νὰ καταργεῖ τὰ ἰδιαίτερα χαρακτηριστικὰ τοῦ προσώπου του. Κατέβηκε ὁ Ἴδιος στὸν Ἅδη, γιὰ νὰ μποροῦμε στὴ συνέχεια ἐμεῖς νὰ μὴν εἴμαστε δέσμιοι τοῦ θανάτου καὶ τοῦ Ἅδη. Κατεβαίνει ὁ Χριστὸς στὸν "προσωπικό μας Ἅδη", δηλαδὴ στὴν καρδιὰ τοῦ καθενὸς ἀπὸ ἐμᾶς, ποὺ κρύβεται ἐκεῖ ὁ φόβος, ἡ ἀνασφάλεια, ἡ ἀπιστία, ἡ πίστη στὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ στὸν ἑαυτό μας.

Ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ μᾶς ἐπισημαίνει ὅτι ἡ ζωή μας ὡς χριστιανῶν ἐπηρεάζεται ἀπό τήν ἰσχυρὴ "ἐπιθυμία τῆς σάρκας"(Α' Ἰω. 2,16), τήν "ἀλαζονεία τοῦ βίου" (Β' Τιμ. 3,2) καί κυρίως τήν ἔξαρση τοῦ δικαιωματισμοῦ. Τὴν καλύπτει ἐπίσης τὸ πνεῦμα τοῦ φόβου καὶ τῆς γενικῆς ἀπόγνωσης. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ σήμερα ἔρχονται συχνὰ ἀντιμέτωποι μὲ τὰ τυραννικὰ οἰκονομικὰ ἀδιέξοδα, τὶς ἀρρώστιες καὶ τὴ σύγχυση τοῦ νοῦ. Ἔτσι, ἀναζητοῦν ἀναψυχὴ σὲ ὑποκατάστατα ποὺ τούς ἀποξενώνουν περισσότερο ἀπό τόν Θεό.

Πλησιάζοντας στὸν Πανάγιο Τάφο τοῦ Χριστοῦ "Λίαν πρωὶ τῆς μιᾶς Σαββάτων", ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἡ Μαρία τοῦ Ἰακώβου καὶ ἡ Σαλώμη, προβληματίζονταν γιὰ τὸ ποιός θὰ ἀπεκύλιε τὸν λίθο ἀπὸ τὴν θύρα τοῦ μνημείου. Αὐτὲς τὶς ἡμέρες ἀναρωτιόμαστε κι ἐμεῖς, γιὰ τὸ ποιός θὰ ἀποκυλίσει ἕναν ἄλλον βαρὺ καὶ μέγα λίθο ἀπὸ τὴ ζωή μας, ποῦ ἀκούει στὸ ὄνομα ὑλιστικὸς πολιτισμός, ἀγῶνας γιὰ τὴν ἐπιβίωση καὶ καθημερινὲς ἀντιξοότητες. Ἄν, παρατηρήσει, ὅμως, κανεὶς λίγο πιὸ προσεκτικά, αὐτὸν τὸν ὑλιστικὸ τρόπο ζωῆς θὰ διαπιστώσει, ὅτι τὰ γενεσιουργά του αἴτια, βρίσκονται μέσα στὸν καθένα ἀπὸ ἐμᾶς. Κύριο αἴτιο τῆς κατάστασης αὐτῆς εἶναι ὁ τρόπος ζωῆς ποὺ ἐπιλέξαμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι γιὰ τὸν ἑαυτό μας. Ἡ ἀγωνία μας δηλαδή, καὶ ἡ λαχτάρα μας, νὰ τὰ ἔχουμε ὅλα, νὰ τὰ γευτοῦμε ὅλα, νὰ τὰ ἀπολαύσουμε ὅλα, ὄχι μόνο αὐτὰ ποὺ μποροῦμε καὶ φτάνουμε, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνα πού εἶναι ἀπόμακρα. Ἔτσι, ἐνῶ θὰ ἔπρεπε νὰ διερωτώμεθα, γιὰ τὸ ποιός θὰ ἀποκυλίσει τὸν πνευματικὸ λίθο ποὺ σκέπασε τὴν καρδιά μας, ψάχνουμε νὰ βροῦμε, ἔξω ἀπὸ ἐμᾶς, τί εἶναι αὐτὸ ποὺ θὰ ἁπαλύνει τὸν πόνο, ποὺ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι δημιουργήσαμε στὸν ἑαυτό μας, μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἐπιλέξαμε νά ζοῦμε.

Ὁ Χριστός, μὲ τὰ Πάθη καὶ τὴν Ἀνάστασή Του, ἔχει νὰ προτείνει στὸν ἄνθρωπο, ποὺ θέλει νὰ ξεφύγει ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀδιέξοδη κατάσταση, "ὁδοὺς σωτηρίας". Αὐτὸ ποὺ ἀπαιτεῖται σὲ πρώτη φάση, εἶναι νὰ ἔχει διάθεση ὁ ἄνθρωπος νὰ θεραπευθεῖ ἀπὸ τά πάθη του. Νὰ θεωρήσει, ὅτι αὐτὸς ὁ ἐσωτερικὸς τρόπος ζωῆς, ποὺ ἐκφράζεται βέβαια καὶ ἐξωτερικά, εἶναι λανθασμένος, ἀφοῦ χωρίζει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν Θεό, καὶ τὸν ἀποξενώνει ἀπὸ τὸν συνάνθρωπο. Στὴ συνέχεια, πρέπει νὰ κατανοήσει ὅτι γιὰ τὴν κατάσταση αὐτὴ ἔχει καὶ ὁ ἴδιος εὐθύνη, τὴν ὁποία, θὰ πρέπει νὰ ἀντικρίσει κατάματα μὲ θάρρος καὶ πνευματικὴ ἀνδρεία. Ἂν ἐφαρμόσει τὰ παραπάνω καὶ συμμετάσχει ταυτόχρονα στὴ μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Μητέρας Ἐκκλησίας θὰ διαπιστώσει τότε, ὅπως ἄλλοτε οἱ μυροφόρες ἐκεῖνες γυναῖκες, ὅτι "ἀποκεκύλισται ὁ λίθος" καὶ ἂς ἦταν μεγάλος, καὶ ἔκλεινε ὄχι μόνο τὴν καρδιά, πού ὡς ἄλλη θύρα τοῦ μνημείου παρέμενε κλειστὴ καὶ ἀφώτιστη, ἀλλὰ σκέπαζε καὶ ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή μας.

Μὲ βάση αὐτὴ τὴν πίστη καὶ τὴν ἐμπειρία, μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ ὑπερβεῖ κάθε ἀδιέξοδο, καὶ νὰ ἀτενίσει τό μέλλον μὲ ἐλπίδα. Ἡ Ἐκκλησία προτείνει ἕναν τρόπο ζωῆς πού δὲν ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο ἁπλὰ σὲ βαθιὰ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ του, ἀλλὰ σὲ βαθιὰ μετάνοια καί διόρθωση γιὰ τὸν τρόπο ποὺ εἶναι τοποθετημένος γιὰ ὅλα τὰ πράγματα ποὺ τὸν ἀφοροῦν. Αὐτὸς ὁ τρόπος οὐσιαστικὰ εἶναι ὁ μόνος ποὺ μπορεῖ νὰ ἀντιταχθεῖ ἀποτελεσματικὰ στὴ φθορὰ καὶ ἐρήμωση ποὺ ἐπικρατεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια.

Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο, τῆς ἑκούσιας κατάδυσης στὸ βάθος τῆς καρδιᾶς μας, μὲ πραγματικὴ συντριβὴ μετανοίας μπορεῖ νὰ νικήσει ὁ πιστὸς κάθε ἄλλη ὀδύνη καὶ πειρασμὸ καὶ νὰ ἀποδείξει τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ κραταιότερη ἀπὸ τὸν θάνατο, ὅμοια μὲ Ἐκεῖνον ὁ Ὁποῖος "ἐπάτησε θανάτῳ τὸν θάνατο". Ὅ, τι γίνεται ἑκούσια καὶ χάρη τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ, ἐμπνέεται ἀπὸ θεία σοφία καὶ ὁδηγεῖ στὴν αἰώνια νίκη. Ἡ νίκη αὐτὴ ἀναδεικνύει τὸν ἄνθρωπο ὑπερκόσμιο, ὅμοιο μὲ τὸν Χριστό, ποὺ μὲ τὴν ἄκρα ταπείνωσή Του νίκησε τὸν κόσμο.

Εὐχόμενος πρὸς ὅλους πατρικὰ αὐτὴ τὴ νίκη, ἀναστάσιμα ἐναγκαλίζομαι ὅλους σας, προσφέροντας σας τόν μοναδικό χαιρετισμό «Χριστός Ἀνέστη» καί ἐγκάρδια σᾶς εὔχομαι ὑγεία, δύναμη, ἀντοχή καί κάθε εὐλογία ἀπό τόν Σωτήρα Χριστό, τόν νικητή τοῦ θανάτου.

Ἔτη πολλά εὐλογημένα, ἀναστάσιμα καί εὐφρόσυνα!

Ὁ Ἐπίσκοπος σας

Ο ΘΗΒΩΝ, ΛΕΒΑΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΥΛΙΔΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

συνεχιστε την αναγνωση

Εγκύκλιος Πάσχα Σεβασμιωτάτου Θηβών & Λεβαδείας Γεωργίου

Αριθμ. Πρωτ. 223               ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2018

Πρός τούς εύσεβεϊς Χριστιανούς τής καθ" ήμάς ΄Ιέράς Μητροπόλεως 

 Άγαπητοί μου  άδελφοί,

  Ζούμε σ' ένα κόσμο καί μιά κοινωνία δέσμια των πέντε αίσθήσεων καί τής ψυχρής άνθρώπινης λογικής. Φαίνεται ότι ή μοναδική πραγματικότητα πού άπασχολεϊ καί ένδιαφέρει τήν συντριπτική πλειοψηφία τών άνθρώπων εΐναι ή οίκονομία καί γενικά οί ύλικοί παράγοντες τής ζωής. 

 Στό κέντρο όλων τών άλυτων προβλημάτων, τών βασανιστικών Θλίψεων καί τυραννικών έλλείψεων, σαν τραγικό πεπρωµένο όλης τής άνθρωπότητας, όρθώνεται άπειλητικός ό «έσχατος έχθρός» του άνθρώπου ή άφευκτη συγκεφαλαίωση δλων τών έπί μέρους πόνων καί θλίψεων: ό θάνατος. 

 Κάθε άνθρώπινη άμαρτία, κάθε πάθος καί κακία συνιστά μιά έκ μέρους τσυ άνθρώπου παραχώρηση καί συμμετοχή στό κράτος τού θανάτου. 

 Μέσα σέ μιά τέτοια κατάσταση ή Άγία μας Έκκλησία άναλαμβάνει σέ πεϊσμα τών δήθεν άντικειμενικών δεδομένων νά κηρύξει μέ παρρησία τό χαροποιό μήνυμα, τόν έλπιδοφόρο λόγο τής πραγματικής, καί δχι άπλά συμβολικής, άναστάσεως τσυ Κυρίου ήμών ,Ιησού Χριστού. 

 Τό μέγιστο θαύμα πού εΐχαν προαναγγείλει οί Θεόπνευστοι καί πνευματοκίνητοι προφήτες τής Παλαιάς Οίκονομίας έκπληρώθηκέ. Ό λευκοφόρος άγγελος έµπροσθεν τσυ κενού μνηµείου χαρμόσυνα διακηρύσσει πρός κάθε κατεύθυνση δτι: «Ήγέρθη, ούκ έστω ωδε». 

  Ο Χριστός άνέστη καί ό φαινομενικά μέχρις έκείνης τής ώρας λογιζόμενος ώς άήττητος θάνατος, ήδη νικάται κατά κράτος. «Πού σου θάνατε τό κέντρον; Πού σου Αδη τό νίκος, Άνέστη Χριστός καί σύ καταβέβλησαι» άναφωνεϊ άπό τά βάθη των αίώνων ό ϊερός Χρυσόστομος. 

 Σέ τέσσερις μόνον λέξεις συνοψίζονται τέλεια καί πληρέστατα τά τέσσερα Εύαγγέλια του ίερού κανόνος της Καινής Διαθήκης: Χριστός Άνέστη! Άληθως Άνέστη! 

 Σέ κάθε µιά άπό τις έλπιδοφόρες αυτές λέξεις φανέρώνεται άπό ένα Εύαγγέλιο καί στά τέσσερα Εύαγγέλια εύρίσκεται τό νόημα δλων τών κόσμων του Θεού όρατών καί άοράτων. 

 Καί όταν χείλη πιστών ανθρώπων απευθύνουν αυτές τίς ήµέρες, άντί άλλου τόν πασχαλινό αύτό χαιρετισμό, πού είναι συνάμα και ή ώραιότερη εύχή: «Χριστός Άνέστη!» τότε ή έλπίδα τής λύτρωσης άπό τό δυνάστη θάνατο καί τόν τύραννο διάβολο σείει δλες τίς καρδιές πού άπαντούν μέ πιστή βεβαιότητα καί πνευματική άγαλλίαση: «Άληθώς άνέστη!» καί τό πασχάλιο Θαύμα γίνεται βίωμα πανανθρώπινο.

  Χαρακτηριστικό παράδειγμα άποτελεϊ ή περίπτωση τού όσίου Σεραφείμ του Σάρωφ, ό όποϊος συναντώντας κάθε άνθρωπο τού άπηύθυνε τό άκατάλυτο μήνυμα «Χριστός άνέστη χαρά μου!» καθιστώντας τον καθημερινά μέτοχο τής χαράς καί τής έλπίδας πού άνέτειλε άπό το κενό μνημεϊο.        Καί άν άκόμη δλος ό κόσμος τό άρνηθεϊ, «οί λίθοι κεκράξονται» δτι «άνέστη ό Κύριος δντως».   Άξίζει νά ύπενθυμίσουμε δτι πρόσφατα γίναμε άποδέκτες συγκλονιστικών μηνυμάτων καί σπουδαίων βιωμάτων άπό τήν έπιστημονική όμάδα του Πολυτεχνείου Άθηνών πού άναστήλωσε τό κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου. Μέσα από τίς δικές τους διαπιστώσεις καί συγκινητικές όμολογίες ένισχύεται άκόμη περισσότερο ή βεβαιότητα γιά τήν πραγματική άνάσταση του Θεανθρώπου.           Μαρτυρούν πρωτίστως τά άψυχα: τό κενό μνημεϊο καί τά έντάφια σπάργανα, ό τάφος τσυ Χριστού πού βρέθηκε άπροσδόκητα άνοικτός μέ τόν όγκόλιθο πού τόν σφράγιζε νά έχει άποκυλισθεϊ καί τό ένταφιασμένο σώμα νά λείπει. 

  Αύτή ή Θαυμαστή πραγματικότητα έπεισε τίς τολμηρές µυροφόρες γυναίκες, οί όποϊες μεταβλήθηκαν σέ άποστόλους τών άποστόλων καί εύαγγελίστριες τών εύαγγελιστών. 

    Αύτή ή μαρτυρία καί όμολογία καθώς καί οί μετέπειτα έμφανίσεις του Άναστάντος Ιησού στούς φοβισμένους μαθητές, έπεισε καί αύτούς γιά τή μεγάλη άλήθεια. 

   Τόν ειδαν μέ τά μάτια τους, Τόν άγγιξαν μέ τά χέρια τους, Του μίλησαν καί άκουσαν τήν γνώριμη γλυκιά φωνή Του, καμμιά δύναμη δέν στάθηκε ικανή νά καταπνίξει τή φωνή τών άγίων Άποστόλων, πού εΐδαν καί άκουσαν τόν Άναστημένο Διδάσκαλο καί διασκορπίσΘηκαν στή συνέχεια στά πέρατα τής Οίκουµένης, κομίζοντας στούς άνθρώπους τό μήνυμα τής Άλήθειάς Του καί θεμελιώνοντας μέ τήν χάρη τοδ Άγίου Πνεύματος τήν Έκκλησία Του. 

  Αύτός ό άναστάσιμος λόγος, λύγος πίστεως καί έλπίδος, τό ύπέροχο κήρυγμα τών Άποστόλων, Προφητών, μαρτύρων, όμολογητών, πατέρων καί δλων τών άγίων, μεταλαμπαδεύεται ώς άνέσπερο πασχάλιο φώς σέ μάς άπόψε καί πάντοτε καί φωτίζει καί καθοδηγεϊ μέσα στίς τόσες άντιξοότητες καί τίς άρνητικές παραμέτρους τής ζωής τήν πορεία καί τήν έλπίδα μας. 

   Άς πορευόμαστε, λοιπόν, άγαπητοί μου άδελφοί καί τέκνα έν Κυρίφ «έν καινότητι ζωής» (Ρωμ. ς'734) μέ βεβαία τήν έλπίδα τής κοινής άναστάσεως. 

συνεχιστε την αναγνωση

Εγκύκλιος ΠΑΣΧΑ 2017

Χριστός Ἀνέστη! 

   Σ’ ἕνα κόσμο ὑποταγμένο στό σκληρό νόμο τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου, σέ μιά ἀπάνθρωπη κοινωνία πού βρίσκεται ἤδη σέ διαρκῆ ἀποσύνθεση, σέ μιά τρομακτική Βαβέλ φρενῶν καί συνειδήσεων, ὅπου ὁ ἄνθρωπος βιώνει σέ ὕψιστο βαθμό μέ τραγική ἔνταση τό ἰδεολογικό χάος καί τό ὑπαρξιακό κενό, ἡ ἁγία μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀναλαμβάνει τό πνευματικό θάρρος νά διακηρύξει πρός κάθε κατεύθυνση τό ἐλπιδοφόρο μήνυμα της μέ τήν χαρμόσυνη θριαμβευτική ἰαχή «Χριστός Ἀνέστη», πού θά ἀντηχεῖ πλέον ἐπί σαράντα ἡμέρες στούς θόλους τῶν ναῶν μας.

   Αὐτή τήν περίοδο ὁ ἄνθρωπος διδάσκεται στήν Ἐκκλησία ὅτι δέν εἶναι μόνος καί ἀβοήθητος, δέσμιος μυρίων προβλημάτων, φυλακισμένος ἐντός τῶν τειχῶν μιᾶς τραγικῆς μοίρας πού τόν συνθλίβει, ἀλλά ὅτι ἀντιθέτως, παραδόξως καί ἀπροσδοκήτως ὑπάρχει γι’ αὐτόν διέξοδος καί ἀπελευθέρωση ἀπό τά δεινά του. Ἡ Ἐκκλησία πάντοτε καί κυρίως τώρα κατά τήν περίοδο τοῦ Πεντηκοσταρίου εὐαγγελίζεται, κομίζει τήν χαροποιό εἴδηση καί πληροφορία ὅτι διά τοῦ Ἀναστάντος Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ ἦλθε κατά χάριν ἀπό Θεοῦ ἡ σωτηρία καί ἀπαλλαγή τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν ἀμαρτία, τό κακό καί τόν θάνατο.

   Ἀπό θεολογική ἄποψη, ὁ ἄνθρωπος μέ τήν ἐπιλογή τῆς ἀμαρτίας ἀστόχησε στήν πορεία του καί ἀπεκόπη ἀπό τήν πηγή καί προϋπόθεση τῆς ζωῆς του, αὐτοκαταδικάσθηκε σέ θάνατο καί ἔχασε τήν προοπτική τῆς ἀθανασίας καί τῆς αἰωνιότητας, γιά τήν ὁποία ἦταν προορισμένος. Ἀπό τότε ὁ θάνατος ἔγινε ἡ μοιραία κατάληξη κάθε ἀνθρώπινης προσπάθειας, ἡ ἀκύρωση καί διάψευση κάθε προσδοκίας. Ὅλα τά ἀνθρώπινα ὑπετάγησαν σ’ αὐτόν τόν μέγα καί ἔσχατο ἐχθρό, τήν φοβερή πραγματικότητα τοῦ θανάτου, τήν πηγή καί αἰτία ὅλων τῶν δεινῶν καί θλίψεων τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀπό αὐτή τήν τραγική μοίρα μᾶς ἔσωσε χαριστικά ὁ Χριστός μέ τόν Σταυρό καί τήν ἔνδοξο Ἀνάστασή Του.

   Ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς ὡς ἀναμάρτητος ἦταν ὁ μόνος ἄνθρωπος πού δέν ὤφειλε νά πληρώσει τό ἀντίτιμο τοῦ θανάτου, ὅμως ἦλθε στόν κόσμο μας ἐκούσια πτωχός ἔχοντας προσλάβει τήν θνητή μας φύση, ἐκτός ἀμαρτίας γιά νά προσφέρει ἐπί τοῦ Σταυροῦ θυσιαστικά τό τίμιο αἷμα Του γιά χάρη μας. Ὁ Χριστός ὁ μόνος πού ἐδικαιοῦτο καί μποροῦσε νά μή πεθάνει, πέθανε ὡς ἐθελοντής ἀπό ἀγάπη ἀντί γιά μᾶς πρό πάντων γιά χάρη μας. Τό βασίλειο τοῦ θανάτου, «ἐνεπαίχθη» ἐξαπατήθηκε, παρέλαβε Ἐκεῖνον πού πάνω Του δέν εἶχε κανένα δικαίωμα καί ἐξουσία, γι’ αὐτό καί ἀναγκάσθηκε νά τόν «ἐμέσει».

   Ὁ Χριστός ὡς ἀρχηγός τῆς ζωῆς καί πηγή τῆς ὄντως Ζωῆς Ἀνέστη «θανάτῳ θάνατον πατήσας». Ἀπό τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἐκπηγάζει μιά νέα ζωή γιά τήν ἀνθρωπότητα γενικά καί κάθε ἄνθρωπο προσωπικά κατά τό μέτρο τῆς πίστης του καί τῆς μυστικῆς ἔνωσης μαζί Του στό Σῶμα Του, πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία.

   «Ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθημεν εἰς τόν θάνατον αὐτοῦ ἐβαπτίσθημεν. Συνετάφημεν οὖν αὐτῷ διά τοῦ βαπτίσματος εἰς τόν θάνατον, ἵνα ὥσπερ ἠγέρθη Χριστός ἐκ νεκρῶν διά τῆς δόξης τοῦ Πατρός , οὕτω καί ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν» (Ρωμ. ς' 34) , διαβάζουμε ἀπό τό χέρι τοῦ Κορυφαίου ἀποστόλου στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή.

   Μιά τέτοια συμμετοχή καί ἐμβίωση τοῦ θανάτου καί τῆς Ἀναστάσεως ἀποβαίνει μέ μυστηριακό ρεαλισμό ἐμπειρία νέας ζωῆς μέσα ἀπό τήν Θεία Εὐχαριστία.

   «Ὁσάκις γάρ ἄν ἐσθίητε τόν Ἄρτον τοῦτον καί τό Ποτήριον τοῦτον πίνητε, τόν ἐμόν θάνατον καταγγέλλετε καί τήν ἐμήν Ἀνάστασιν ὁμολογεῖτε»(Α΄ Κορ. ια΄, 26).

   Σήμερα πού τό ἔλλειμα ἀνθρωπιᾶς ταλανίζει τήν ἀτομοκεντρική μας κοινωνία, πού ἡ ἀπελπισία ἔχει ἀπομακρύνει τό χαμόγελο ἀπό τά χείλη μας καί ἡ ἐλπίδα ἔχει ἀπολεσθεῖ, ὁ Ἀναστάς Χριστός μᾶς βεβαιώνει γιά τήν ἐξύψωσή μας ἀπό τίς δυσκολίες τοῦ παρόντος βίου καί τή μετάβασή μας στήν αἰώνια καί ἀνέσπερη ἡμέρα τῆς Βασιλείας Του.

   Γι’ αὐτό ὁ Χρυσορήμων Ἰωάννης στόν Κατηχητικό Του Λόγο μετά βεβαιότητος διαλαλεῖ: «Μηδείς ὀδυρέσθω πταίσματα˙ συγνώμη γάρ ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε. Μηδείς φοβείσθω θάνατον˙ ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος».

   Ἔτσι καμμιά ἐγκόσμια δυσκολία καί ἀντιξοότητα δέν μπορεῖ νά μᾶς πτοήσει καί νά μᾶς φοβίσει, ἀφοῦ διά τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ ἔχουμε διαβεῖ ἀπό τήν τυραννίδα τῆς ἀνάγκης στό βασίλειο τῆς ἐλευθερίας τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ

συνεχιστε την αναγνωση